تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

١٥ [زحفا]: زحف به معناى نزديكى تدريجى است.

/ ٢٨

نبرد، پايدارى و توكل‌

رهنمودهايى از آيات

يارى كردن خداى تعالى مؤمنان را- چنان كه پيش از اين گفتيم- به اين معنى نيست كه مؤمنان از مسئوليتهاى مهم جنگى كه در اين آيات به آنها اشارت رفته است معاف هستند. اين مسئوليتها عبارت‌اند از

اولا: ثبات به هنگام مواجهه با دشمن و تن ندادن به فرار هر چند دشمن به سختى زورآور شود. مگر آن كه عقب نشينى جنبه تاكتيكى داشته باشد براى حمله در شرايطى بهتر و با گروهى انبوهتر. در غير اين صورت گريزندگان از صحنه پيكار چه در دنيا و چه در آخرت مورد خشم و غضب خداوندى خواهند بود.

ثانيا: توكّل به خدا و اعتقاد به اين كه پيروزى از جانب اوست بايد سرلوحه باورهاى پيكار جويان قرار گيرد، تا آنجا كه اين يقين در او بارور شود كه تيرى كه به سوى خصم رها مى‌كند از سوى خداست و گرفتار آمدن در كشاكش نبرد آزمايشى خدايى است براى ارتقاء درجت او و برخوردارى‌اش از مواهب الهى. و خداوند شنوا و داناست و مى‌داند چه كسانى از اين آزمايش پيروز بيرون مى‌آيند و چه كسانى بايد به درجات رفيع فرا روند.

ثالثا: خداوند نقشه‌هاى دشمن را فاش مى‌كند و كيدشان را ناچيز مى‌گرداند/ ٢٩ و بسيارى افراد به حالشان سود نخواهد كرد و خداى تعالى با مؤمنان است.