لكِنِ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ وَ أُولئِكَ لَهُمُ الْخَيْراتُ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌ ولى پيامبر و كسانى كه با او ايمان آورده‌اند با مال و جان خود در راه خدا جهاد كردند و نيكيها از آن آنهاست و آنهايند كه رستگارانند.» آنچه اينان حاصل مى‌كنند بر خلاف منافقان عذاب و عقاب خداوندى نيست بلكه رستگارى و سعادت است، زيرا اين خيرات از طريق عمل خير به دست امت مى‌آيد و زودا كه از آن بهره‌ها جويند و تمتعها يابند.

/ ٢٤٦ با اين سخن ديدگاه اسلام درباره اموال و اصحاب روشن مى‌شود. بدين معنى كه اگر آن دو از راه درست و كسب حلال به دست آمده باشند، و در راه اهداف صالحه به كار روند سبب سعادت و رستگارى هستند. به عبارت ديگر اسلام حكم مطلق درباره قدرت مالى و قدرت عشيرتى صادر نمى‌كند نه آنها را يك جا تأييد مى‌كند و نه يك جا نفى مى‌نمايد همان گونه كه درباره توانگران و فقرا هم به گونه مطلق رأى نمى‌دهد. بلكه ثروت مالى و قدرت عشيرتى را در چارچوبى كه خود ارائه مى‌دهد قرار مى‌دهد. اگر در راه خير و در راه خدا به كار روند محموداند و گرنه مذموم.

[٨٩] بدين گونه اسلام ارزش عمل صالح را فرامى‌برد و مى‌گويد

أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌ خدا برايشان بهشتهايى كه جويها در آن روان است و در آنجا جاويدانند آماده كرده است. اين است رستگارى بزرگ.» بر ماست كه اين رستگارى عظيم را در جهاد و عمل صالح جستجو كنيم نه در قدرت مالى و توان عشيرتى.

[سوره التوبة (٩): آيات ٩٠ تا ٩٢]

وَ جاءَ الْمُعَذِّرُونَ مِنَ الْأَعْرابِ لِيُؤْذَنَ لَهُمْ وَ قَعَدَ الَّذِينَ كَذَبُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ (٩٠) لَيْسَ عَلَى الضُّعَفاءِ وَ لا عَلَى الْمَرْضى‌ وَ لا عَلَى الَّذِينَ لا يَجِدُونَ ما يُنْفِقُونَ حَرَجٌ إِذا نَصَحُوا لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ ما عَلَى الْمُحْسِنِينَ مِنْ سَبِيلٍ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ (٩١) وَ لا عَلَى الَّذِينَ إِذا ما أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لا أَجِدُ ما أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوْا وَ أَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَناً أَلاَّ يَجِدُوا ما يُنْفِقُونَ (٩٢)

/ ٢٤٧