تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٤ - وحدت آفرينش و تدبير

چهره‌هايشان سياه است. آن سان كه گويى در تاريكى فرو رفته‌اند. آرى، اينان اهل جهنّم‌اند و در آتش جاويدان.

شرح آيات

وحدت آفرينش و تدبير

[٢٤] آن كه طبيعت را آفريده، انسان را آفريده است. آن كه طبيعت را از حالى به حالى مى‌گرداند زندگى انسان را هم دگرگون سازد. اگر كسى در آفرينش طبيعت بينديشد بسيارى از روحيات و سرنوشت بشر را هم خواهد شناخت.

روش بى همتاى قرآن اين است كه ما را در خلال مثلهايى كه براى ما مى‌زند به اين حقيقت آشنا مى‌سازد. مثل زندگى تو در اين جهان از كودكى و جوانى و پيرى همانند زندگى زمين است كه بهارى دارد و تابستانى و پاييزى و زمستانى.

زمين نيز خشك و بى حاصل است، باران مى‌بارد، آب سبب مى‌شود كه ذرات خاك به حركت آيند و املاح به درون دانه راه يابند و دانه رشد كند و ميوه‌اى لذيذ گردد و آدمى از آن بهره‌مند شود يا علفى پر از مواد غذايى شود كه چارپايان بخورند و نيرو گيرند. انسان غافل مى‌پندارد كه اين حالت براى زمين حالتى دايمى است و خيرات و بركات زمين جاودانه است./ ٣٦٤ به ناگاه بادى سرد بوزد و درختان را بركند و برگها را بريزد آن سان كه گويى ديروز بر اين سرزمين زرع و نخيلى نبوده است.

اى انسان! زندگى تو هم به همين گونه است در آغاز لبريز از نشاط و شكفتگى است تو به خود مغرور مى‌شوى و پندارى كه بر هر كار توانا هستى ولى مى‌بينى كه بيمارى و ناتوانى و فقر بر تو هجوم مى‌آورند و تو ديگر قادر به هيچ كارى نخواهى بود.

إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ‌ مثل زندگى دنيا مثل بارانى است كه از آسمان نازل كنيم تا بدان هر گونه رستنى از زمين برويد، چه آنها كه آدميان‌