تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٤ - سوره يونس(١٠) آيات ٣ تا ٦

ممكن است مردى از ميان ما حامل پيام خداوند بزرگ باشد. پيامى همه بيم و اميد.

أَ كانَ لِلنَّاسِ عَجَباً أَنْ أَوْحَيْنا إِلى‌ رَجُلٍ مِنْهُمْ أَنْ أَنْذِرِ النَّاسَ‌ آيا مردم در شگفتند از اين كه به مردى از خودشان وحى كرديم كه مردم را بترسان.» ولى اگر هدف قرآن هشدار دادن و ترسانيدن مردم است، پس حكمت خداوندى چنين تقاضا مى‌كند كه حامل رسالت هم يكى از افراد بشر باشد. بنا بر اين شگفتى را ديگر جايى نيست.

/ ٣٢٦ وَ بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ‌ و مؤمنان را بشارت ده كه در نزد پروردگارشان پايگاهى رفيع دارند.» «قدم صدق» كه در آيه آمده است مراد قدمهايى است كه از روى آگاهى در جاى صحيح گذاشته شود. زيرا مؤمن مى‌داند كه به كجا مى‌رود. او براى تحقق دادن به هدف خود پيش مى‌رود هدفى كه جز خشنودى خدا نيست.

پس قدمى كه به سوى خدا برداشته مى‌شود قدم صدق است و اين خود محتواى كتاب حكيم است ولى

قالَ الْكافِرُونَ إِنَّ هذا لَساحِرٌ مُبِينٌ‌ كافران گفتند كه اين مرد آشكارا جادوگرى است.» كافران رسالت را جادو مى‌پنداشتند زيرا به سبب كوتاهى فكر و عدم درك و نيز تاريكى دل نمى‌توانستند حقيقت آن را بشناسند و سحر و معجزه را از هم تميز دهند.

[سوره يونس (١٠): آيات ٣ تا ٦]

إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوى‌ عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ ما مِنْ شَفِيعٍ إِلاَّ مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ (٣) إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعاً وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا إِنَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ بِالْقِسْطِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَ عَذابٌ أَلِيمٌ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ (٤) هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَ الْقَمَرَ نُوراً وَ قَدَّرَهُ مَنازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَ الْحِسابَ ما خَلَقَ اللَّهُ ذلِكَ إِلاَّ بِالْحَقِّ يُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ (٥) إِنَّ فِي اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَّقُونَ (٦)

/ ٣٢٧