تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٢ - ترس منافقان از رسوايى

عمل مى‌زنند ياران خود يا ديگران را به منكر فرمان مى‌دهند و از معروف باز مى‌دارند.

اينان خدا را از ياد برده‌اند و غافل از اين شده‌اند كه او هر چه اراده كند همان شود خداوند نيز به سبب فسقشان آنان را فراموش كرده است و از نعمت خود دور داشته و هم در دنيا و هم در آخرت گرفتار عذابشان خواهد كرد.

/ ٢١٤

شرح آيات

ترس منافقان از رسوايى‌

[٦٤] منافقان مى‌دانند كه به راستى بر پيامبر وحى نازل مى‌شود. از اين رو بيم آن دارند كه مبادا درباره اعمال آنان نيز آيه‌اى بر رسول اللَّه نازل شود و سبب كشف نقشه‌هاى آنها گردد و حتى در آن آيه از آنان نام برده شود. با اين همه به سبب آنكه مردمى سست اراده و اسير شهوات خود هستند، باز هم از مسخره كردن باز نمى‌ايستند و امر رسالت را جدى نمى‌گيرند. خداوند به زودى راز دلشان را آشكار خواهد كرد و آنچه را از آن مى‌ترسند به همگان باز خواهد نمود.

يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما فِي قُلُوبِهِمْ‌ منافقان مى‌ترسند كه مبادا از آسمان درباره آنها سوره‌اى نازل شود و از آنچه در دل نهفته‌اند با خبرشان سازد.» يعنى از تحقير امر رسالت و به ريشخند گرفتن آن.

قُلِ اسْتَهْزِؤُا إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ‌ بگو مسخره كنيد كه خدا آنچه را از آن مى‌ترسيد آشكار خواهد ساخت.» [٦٥] ولى اينان امر نبوت را به مسخره مى‌گرفتند يا بدان ايمان نمى‌آوردند و چون مورد بازخواست واقع مى‌شدند، مى‌گفتند ما سرگرم كار خود بوديم و به بازيچه‌هاى خويش مشغول.

وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّما كُنَّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ قُلْ أَ بِاللَّهِ وَ آياتِهِ وَ رَسُولِهِ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ‌ اگر از آنها بپرسند كه چه مى‌كرديد؟ مى‌گويند ما با هم حرف مى‌زديم و بازى مى‌كرديم. بگو: آيا خدا و آيات او و پيامبرش را مسخره‌