تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٣ - صفات يك تجمع دينى

صفات يك تجمع دينى‌

[١٢٠] جامعه بى تحرك و راكد يك جامعه اسلامى و دينى نيست، زيرا اسلام حقيقى اهتمام به امور ديگران و دفاع از حق مستضعفان است. تا آنجا كه در راه آن به جهاد رود. جامعه اسلامى در محدوده تنگ اقليمى منجمد نمى‌ماند.

نمى‌توان گفت نخست بناى وطن سپس حركت براى اصلاح ديگران، زيرا وطن براى فضيلت و خير است و/ ٣٠٠ عدالت را و رفاه را حدودى نيست.

همچنين رسول اللَّه هشدار دهنده‌اى بر همه مردم جهان است. بنا بر اين بر اهل مدينه كه نخستين بناى جامعه اسلامى است واجب است كه از رسول اللَّه متابعت كند و او را در امر رسالت و تبليغ و تنفيذ فرمانهاى پروردگار به گفتار و كردار يارى رساند.

ما كانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ‌ اهل مدينه و عربهاى باديه نشين اطراف را نرسد كه از همراهى با پيامبر خدا تخلف ورزند.» و در شهر خود بنشينند و بخواهند اسلام را اجرا كنند و بگويند كه ما فقط مسئول اصلاح شهر خودمان هستيم. نه، چنين نيست. بر آنهاست كه در زمين سير كنند آن سان كه رسول اللَّه سير مى‌كرد و مشعل رسالت را بر دوش كشند و به هر جاى ببرند. آيا جان آنان از جان رسول اللَّه عزيزتر است؟ چه كسى گفته است كه رسول اللَّه جان خويش به خطر اندازد و آنان ايمن از هر خطرى در شهر خود بيارامند.

وَ لا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ‌ و نبايد از او به خود پردازند. زيرا در راه خدا هيچ تشنگى به آنها چيره نشود و يا به رنج نيفتند، يا به گرسنگى دچار نگردند.

در نتيجه به هيچ چيز كه آنان را ناخوش آيد گرفتار نيايند. اينان نمى‌دانند كه هر رنجى كه مى‌كشند خدا پاداش آن را مى‌دهد.