تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٨ - هلاكت سرانجام مجرمان و سنت زندگى

زارى نكرده است.

كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ‌ اعمال اسرافكاران اين چنين در نظرشان آراسته شده است.» بر هر انسانى واجب است كه از آفات نعمتهايى كه خدا به او داده است بر حذر باشد. يكى از اين آفات دوست داشتن مال دنياست كه موجب غرور و ارتكاب معاصى مى‌شود.

/ ٣٤٣

هلاكت سرانجام مجرمان و سنّت زندگى‌

[١٣] كيفر اعمال به تأخير مى‌افتد. گاه ممكن است ميان عمل و پاداش عمل مسافتى دراز واقع گردد، ولى اين بدان معنى نيست كه پاداش عمل هرگز به سراغش نخواهد آمد. آدمى بايد به اين حقيقت آگاه گردد كه پاداش عمل حق است و در آن ترديدى نيست. پس بايد همواره سرگذشت كسانى را كه پيش از او در اين راه به هلاكت رسيده‌اند متذكر شود. كه چگونه نخست مرتكب ستم شدند و خداوند برايشان رسولانى فرستاد و آن رسولان با آيات بيّنات خود بيامدند ولى آنان به رسولان حق ايمان نياوردند و به هلاكت رسيدند.

وَ لَقَدْ أَهْلَكْنَا الْقُرُونَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ وَ ما كانُوا لِيُؤْمِنُوا كَذلِكَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ‌ ما مردمى را كه پيش از شما بودند چون ستم كردند و به پيامبرانشان كه با دلايل روشن به سوى ايشان آمده بودند، ايمان نمى‌آوردند، هلاك كرديم. مردم تبهكار را اين چنين كيفر دهيم.» اين سنت خداوندى است كه درباره اقوام پيشين به كار رفت ما نيز اگر مرتكب ستم و جرم شويم بايد چنين سرنوشتى را منتظر باشيم.

[١٤] هر جامعه‌اى بايد اين حقيقت را درك كند كه وجود فساد اخلاقى يا اقتصادى يا سياسى عاقبت به حياتش پايان خواهد داد. هر چند مدتى بر آن بگذرد.

بنا بر اين بر همه افراد جامعه واجب است كه در دفع اين فسادها ميان بندند تا مباد در