تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣١ - آنها كه كار خود را به خدا محول مىكنند

بنا بر اين كسى كه عمل خيرى انجام مى‌دهد نبايد بيمى به دل راه دهد و چنان پندارد كه به نتيجه مطلوب نخواهد رسيد. آرى او نتيجه عمل خود را خواهد يافت يا در اين جهان و يا در آن جهان.

وَ سَتُرَدُّونَ إِلى‌ عالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ‌ و شما به نزد داناى نهان و آشكارا باز گردانده مى‌شويد و او از اعمالتان آگاهتان خواهد كرد.» خداوند تعالى ظاهر و باطن را مى‌داند و تنها به دادن جزاء به كسى كه كارى انجام داده اكتفاء نمى‌كند، بلكه براى او بيان مى‌كند كه اين جزاء در برابر فلان عمل است تا در كام جان او خوشگوارتر بود و بيشتر موجب عزّت و افتخار او گردد.

همه اينها علاج نفوس ضعيفى است كه ايمانشان هنوز به مرحله كامل خلوص نرسيده و اعمال نيك آنها به كردارهاى ناپسند آميخته است.

سخن آخر آن كه: بيشتر مسلمانان از اين گروه‌اند كه هنوز شخصيت ايمانى آنان تكامل نيافته است. بر اينان واجب است كه از اين وسيله علاج براى تعميق روح تقوى در نفوس خود سود جويند.

آنها كه كار خود را به خدا محوّل مى‌كنند

[١٠٦] گروه ديگرى هستند كه خود را اصلاح نمى‌كنند و از اين علاج قرآنى براى معالجه نفوس خويش بهره نمى‌جويند و چون نفوسى ضعيف و اراده‌اى سست دارند همواره ميان بهشت و دوزخ در ترديداند.

وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ‌ گروهى ديگر به مشيت خداوند واگذاشته شده‌اند كه يا عذابشان مى‌كند يا توبه‌شان را مى‌پذيرد و خدا دانا و حكيم است.» گاه ممكن است فردى كه هنوز به مرحله اعلاى ايمان نرسيده باشد، زيرا نتوانسته حقيقت ايمان را درك كند يا بگوييم از درك حقيقت آن قاصر بوده،