تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٦ - ١ - منافقان

عذابشان كند.» پس مال و فرزند و به تعبير ديگر عدّت و عدّت اگر وسيله خير و صلاح نباشند سبب عذاب و وبال‌اند، نه تنها براى صاحبان آن بلكه براى كسانى هم كه مى‌خواهند آنها را وسيله تقرب خود سازند. كسى كه ثروت توانگران يا شمار ياران و فرزندان توانمندان او را به اعجاب وا مى‌دارد و به اعمال و اهداف ايشان توجه ندارد به زودى گرفتار درد و محن مى‌گردد زيرا ديرى نمى‌پايد كه در برابر آنها خاضع خواهد شد و از بسيارى از ارزشها به خاطر ميل آنها صرفنظر خواهد كرد. مثلا اگر حكومت اسلامى بخواهد توانگران و نيرومندان را خوشدل و از خود خشنود سازد، اين امر به حساب چه كسى خواهد بود؟ آيا به حساب فقراء و مستضعفان نخواهد بود؟

آيا توانگران و نيرومندان كم كم حكومت را وادار نخواهند كرد كه به آنان امتيازات غير قانونى بيشتر دهد؟ فسادى كه از اين گونه اعمال مى‌زايد فسادى است كه همگان را در بر خواهد گرفت/ ٢٤٤ و از طرف ديگر ثروت و قدرت سبب مى‌شود كه توانگران و قدرتمندان هم چنان در كفر خويش پاى فشرند، و در نتيجه به عذاب خداوندى هر چه بيشتر گرفتار آيند.

وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ‌ و در عين كفر جان سپارند.»

موضع جامعه در برابر جهاد

١- منافقان‌

[٨٦] توانگران منافق چون جهاد پيش آيد خود را بى‌تفاوت نشان مى‌دهند آنها از يك سو خواهان امتيازاتى در جامعه هستند و از سوى ديگر نمى‌خواهند براى جامعه اسلامى منشأ كار مثبتى گردند، بويژه در روزگاران سختى.

وَ إِذا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ أَنْ آمِنُوا بِاللَّهِ وَ جاهِدُوا مَعَ رَسُولِهِ اسْتَأْذَنَكَ أُولُوا الطَّوْلِ مِنْهُمْ وَ قالُوا ذَرْنا نَكُنْ مَعَ الْقاعِدِينَ‌ چون سوره‌اى نازل شد كه به خدا ايمان بياوريد و با پيامبرش به جنگ برويد، توانگران از تو رخصت خواستند و گفتند ما را بگذار تا با آنها كه بايد در خانه نشينند در خانه بنشينيم.»