تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٦ - مظاهر شرك

گرفتند.» حبر، عالم دينى است هم به علماى دين يهود اطلاق مى‌شود و هم به علماى دين نصارى. و راهب به معنى ترسنده از خداست. راهبان جامه عبادت بر تن دارند اينان مردمى زاهد و تارك دنيا هستند.

يهود و نصارى تعاليم و نصوص آشكار دين را پس پشت افكندند و به آراء و نظريات حبرها و رهبانها دل نهادند در حالى كه آن آراء و نظريات متأثر از هواهاى نفسانى آنان بود.

/ ١٥٧ وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلهاً واحِداً لا إِلهَ إِلَّا هُوَ و حال آن كه مأمور بودند كه تنها يك خدا را بپرستند كه هيچ خدايى جز او نيست.» خداى تعالى در تورات و انجيل آنان را به يكتاپرستى خوانده بود، ولى آنان تحت تأثير القائات احبار و رهبانها به چيزهايى اعتقاد پيدا كردند كه با نص صريح تورات و انجيل مخالف بود و در منجلاب شرك غوطه‌ور شدند.

سُبْحانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ‌ منزّه است از آنچه شريكش سازند.» وحى و رسالت و شرايع او دستخوش هواهاى فاسده نخواهد شد. آيين او كاشف حقايق است و متناسب با سنتهاى تغيير ناپذير الهى. بنا بر اين هر كس بايد خود مستقيما از آن سرچشمه آب بياشامد و تسليم افكار وسوسه‌انگيز حبرها و راهبان نگردد.

عدى بن حاتم گويد كه به نزد رسول اللَّه آمدم در حالى كه صليبى از طلا بر گردن داشتم. رسول اللَّه (ص) فرمود «اى عدى اين بت از گردن باز كن و به دور افكن».

عدى گويد من آن صليب از گردن بيفكندم و بار ديگر به نزد او شدم. ديدم كه اين آيه از سوره البراءة مى‌خواند اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً. چون از تلاوت آيه فارغ شد مرا گفت: آيا شما آنچه را خدا حلال كرده حرام نمى‌كنيد و آنچه را كه حلال نموده حرام نمى‌شماريد. گفتم: آرى. پس گفت: پس آن است عبادت شما.