توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٤٧ - مورد اطلاق سجع

[مورد اطلاق سجع‌]

نگيرد چه آنكه [سجع‌] در اصل و لغت آواز كبوتر و حيوانى شبيه به آن را گويند و پرواضح است لفظى كه داراى چنين معنائى است شايسته نيست در قرآن بكار رود.

بعضى گفته‌اند:

علّت عدم اطلاق اين لفظ در قرآن رعايت ادب و تعظيم قرآن نبوده بلكه جهتش عدم اذن شرعى است يعنى شارع اجازه چنين اطلاقى را نداده است.

شارح گويد:

در اين گفتار مناقشه و اشكال داريم زيرا احدى از علماء قائل نشده‌اند باينكه امثال اينگونه از اطلاقات بر اذن شارع توقّف دارد.

بلى در اسماء اللّه و اطلاق آنها بر ذات اقدس الهى البتّه حضرات به توقيف و اذن شرعى قائل هستند و اجازه نمى‌دهند هرنامى را به حقتعالى اطلاق نمود مگر آن اسمائى كه از ناحيه شارع رسيده باشد.

و بهرصورت بجاى [اسجاع‌] به كلمات اخير از فقرات در آيات [فواصل‌] مى‌گويند:

گفتارى ديگر از بعضى‌

بعضى از ارباب ادب گفته‌اند:

اطلاق [سجع‌] اختصاص به نثر ندارد بلكه در نظم نيز معمول بوده و مثالش در نظم قول ابو تمام طائى است، وى گفته: