توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١٤ - اقسام غلو مقبول

حاصل شده از سمّ ستوران در بالاى سر بصورت زمين درآمده كه امكان سير و حركت بر آن باشد.

پرواضح استكه اينمعنا از نظر عقل و عادت ممتنع است ولى در عين حال تخييل نيكو و پسنديده‌اى مى‌باشد.

شرح فارسى:

توضيح‌

قوله: يكاد زيتها يضيئ الخ‌ : آيه (٣٥) از سوره نور

قوله: حوافر الجياد: يعنى سمّ اسبها.

قوله: و لا تفتح فيه العين: لطيفه بودن اينكلام آن است كه داراى دو معنا مى‌باشد:

الف: معناى قريب و آن نهى از گشودن چشم ميباشد.

ب: معناى بعيد و آن نهى از فتحه دادن عين كلمه [عثير] بوده يعنى آنرا با كسره بايد خواند و همين معنا مقصود علّامه قطب الّدين شيرازى است.

قوله: و الطف من ذلك: يعنى لطيف‌تر از كلام قطب الدّين شيرازى است.

قوله: انّ بعض البّغالين: كلمه [بغال‌] يعنى قاطرچى‌

قوله: كان يسوق بغلته: يعنى قاطرش را مى‌راند.

قوله: فضرطت البغلة: كلمه [ضرطه‌] باد دادن با صدا را گويند.

قوله: على ما هو دأبهم: يعنى طبق عادتشان و ضمير جمع در [دأبهم‌] به بغّالين راجع است.