حکمتها و اندرزها - مطهری، مرتضی - الصفحة ٩٥

« زین للناس حب الشهوات من النساء و البنین و القناطیر المقنطره من‌ الذهب و الفضة و الخیل المسومة و الانعام و الحرث ذلک متاع الحیوه‌ الدنیا و الله عنده حسن الماب »[١] .
در این آیه چند چیز از اموری که مورد علاقه آدمی در دنیاست نام برده‌ شده : زن و فرزند ، پولهای انباشته طلا و نقره ، اسبهای عالی که مظهر جلال‌ و حشمت اند ، چهار پایان و کشت و زرع ، و این آیه در مقام انتقاد و مذمت هم هست ، دنیای مذموم و مردود را ذکر می‌کند ، چه چیز را مذمت‌ می‌کند ؟ خود این امور را ؟ خود زن و فرزند و ثروت و اسب و زراعت را ؟ نه . علاقه و میل به این امور را ؟ ، آن را هم نه ، پس چه چیز را ؟ دل‌ خوش بودن و سرگرم بودن به این امور را ، راضی و قانع بودن به اینها و غفلت کردن از ماوراء اینها را . " « زین للناس حب الشهوات »" این‌ علایق در نظر اینها جلوه کرده و آنها را ربوده و از خود بیخود کرده ، به‌ اینها دلخوش و سرگرم اند و درباره غیر این امور فکر نمی‌کنند ، خیال‌ می‌کنند زندگی جز این چیزی نیست ، دوست داشتنی غیر از اینها نیست ، حد فکر و سطح اینها این شده ( « ذلک مبلغهم من العلم ») [٢] .
درباره مرد عابدی که به خاطر منافع مادی از اطاعت خدا سر پیچید می‌فرماید : " « و اتل علیهم نبأ الذی اتیناه ایاتنا فانسلخ منها فاتبعه‌ الشیطان فکان من الغاوین » " [٣] داستان آن مرد که آیات خود را