حاضر بود ، برای گرفتن موش جستن کرد ، طوطی از ترس خودش را از طرفی به‌ طرف دیگر پرتاب کرد ، شیشه روغن بادام ریخت ، بقال که آمد ، دید روغن‌ بادام‌ها ریخته و پر و بال طوطی هم چرب است ، به سر طوطی زد ، پرهای روی‌ سر طوطی ریخت و سرش طاس شد . طوطی ناراحت شد و زبان از گفتار بست . بعد مرد بقال هر چه کرد که طوطی را به سخن بیاورد ممکن نشد ، از عمل‌ خودش پشیمان شد ، تا آنکه روزی در فکر فرو رفته بود که چه کند طوطی را به زبان آورد ، مرد ژنده پوشی که از قضا سر او هم طاس بود آمد از آنجا بگذرد چشم طوطی که به او افتاد دید سر آن درویش مثل سر خودش طاس است‌ و بی مو ، یکمرتبه به سخن در آمد :

طوطی اندر گفت آمد در زبان

بانگ بر درویش بر زد کای فلان

از چه‌ای گل با کلان آمیختی

تو مگر از شیشه روغن ریختی

خیال کرد علت اینکه سر آن درویش هم طاس است این است که از شیشه‌ روغن ریخته و با مشت به سرش زده‌اند موها ریخته ، به او گفت حتما تو هم‌ روزی مثل من شیشه روغن بادام را ریخته‌ای و اربابت با مشت به سرت زده‌ که موهای سرت ریخته . کار آن مرد درویش را از کار خودش قیاس گرفت :

از قیاسش خنده آمد خلق را

کوچو خود پنداشت صاحب دلق را

کار پاکان را قیاس از خود مگیر

گر چه باشد در نوشتن شیر شیر

مقصودم این است که فرق است بین اینکه بگوییم درباره پاکان و اولیاء خدا از روی وجود خودت قضاوت نکن و کار آنها را