سر می‌زند . این حس اختصاص به کار بد یا کار خیر ندارد ، در هر دو ناحیه‌ هست و به همین دلیل است که پیشقدم در کار خیر مزد و پاداشی برابر با سایر افراد پیرو دارد و پیشقدم در فساد و خرابی هم کیفری مساوی با همه‌ پیروان خویش دارد . حالا که چنین حسی در بشر هست که از عمل دیگران پیروی می‌کند پس چه بهتر که علاقه‌مندان واقعی به نیکی و خیر و صلاح از همین حس عمومی بشر استفاده‌ کنند و با پیشقدم شدن در راه خیر ، بشر را به راه خیر هدایت و راهنمایی‌ کنند . آنکه پیشقدم می‌شود دو کار به صورت یک کار انجام می‌دهد ، یکی این‌ که خود آن عمل را که خیر است انجام می‌دهد ، دیگر اینکه سمت هدایت و راهنمایی پیدا کرده است . برای هدایت و راهنمایی بشر دو راه است ، یکی راه گفتن و نوشتن و دیگر راه پیشقدم شدن ، و هرگز گفتن به قدر پیشقدم شدن اثر ندارد . بزرگان‌ گفته‌اند :

" دو صد گفته چون نیم کردار نیست " .

یک فرق میان مکتب انبیاء و مکتب فلاسفه و حکما این است که حکما تنها اهل نظریه و تعلیم و تدریس می‌باشند و سر و کارشان تنها از راه زبان با افکار و ادراکات بشر است ولی پیغمبران به آنچه می‌گویند قبل از آنکه از دیگران تقاضای عمل بکنند خودشان عمل می‌کنند و لهذا تا اعماق روح بشر نفوذ می‌نمایند ، قلب و احساسات بشر را تحت تصرف خویش در می‌آورند . سخن از زبان بیرون می‌آید و از گوش می‌گذرد ولی عمل ، موجی و انعکاسی عمیق در روح‌ دیگری پدید می‌آورد . اثر سخن هم وقتی هست که توأم با ایمان و عقیده و داغی روح باشد و اگر روح با ایمان بود قهرا عمل را هم به دنبال دارد