« و لقد قرن الله به من لدن ان کان فطیما اعظم ملک من ملائکته یسلک به‌ طریق المکارم و محاسن اخلاق العالم لیله و نهاره و لقد کنت اتبعه اتباع‌ الفصیل اثر امه یرفع لی فی کل یوم من اخلاقه علما و یامرنی بالاقتداء به .» [١] خداوند متعال موجودی غیبی و فرشته‌ای بزرگ همراه پیغمبرش کرد که او را به فضائل و معالی و مکارم ، شب و روز رهبری و تأیید می‌کرد و من مانند بچه که دنبال مادر می‌رود ، همیشه او را دنبال می‌کردم ، هر چه از آن دست‌ از تأیید الهی می‌گرفت از دست دیگر به من بهره می‌رساند و امر می‌کرد در عمل به او اقتدا کنم .
این بود نشأت و تربیت و تعلیم علی علیه السلام که برایش شبیه و نظیری‌ نمی توان تصور کرد . او و پیغمبر مانند دو درختی بودند که از یک ریشه‌ آب بخورند . تا این اندازه توافق روحی و تشابه اخلاقی داشتند . خودش‌ می‌فرماید : « و انا من رسول الله کالصنو من الصنو و الذراع من العضد » [٢] .
من و پیغمبر مانند دو درخت توأم بودیم که یک ریشه داشته باشد ، و من‌ برای او مانند ذراع برای بازو بودم .
این یک ریشگی و اتصال و پیوستگی ، در تمام شؤون زندگی امیرالمؤمنین‌ ظاهر است . سید رضی که خطب امیرالمؤمنین

[١] نهج البلاغه ، خطبه ٢٣٤ : قاصعه . [٢] نهج البلاغه ، نامه . ٤٥