رسول اکرم بعد از بعثت مجلسی از بستگان نزدیک خود فراهم آورد به امر خدا که آنها را از عواقب اعمالشان بترساند و نسبت به آنها اعلام خطر کند ، فرمود : " فرزندان عبدالمطلب ! گمان مبرید و نگویید که محمد از ماست ، ما هر چه که بخواهیم بکنیم می‌کنیم و به محمد به حکم آنکه پیغمبر است و فرستاده‌ خداست پشتگرمی داریم . در دستگاه عدالت الهی که به وزن ذره‌ای نیک و بد گم نمی‌شود کسی نمی‌تواند به پشتگرمی کس دیگر مغرور شود و او را دستاویز اعمال ناشایست خود قرار دهد " . شخصی از علی علیه السلام تقاضای پند و موعظه‌ای کرد . اولین جمله‌ای که آن‌ حضرت به او فرمود این بود : جزء آن دسته از مردم مباش که آرزوی رسیدن‌ به مقامات اخروی و معنوی را دارند ولی می‌خواهند بدون آنکه عملی انجام‌ دهند به آن برسند ، بدون عمل سعادتی به دست نمی‌آید :

نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود

مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد