متکی به آنها می‌باشند ، پس اگر صحیح است که در آن جامعه تا این حد پارتی و توصیه حکمفرماست چرا انسان سعی نکند از آن اقلیت مستقل و متکی‌ به خود باشد نه از آن اکثریت طفیلی و متکی به غیر . راه صحیح این است که انسان شخصیت خود و استعدادهای مکتوم خود را فراموش نکند ، بداند که درست است که عالم ، عالم اسباب است اما در این عالم اسباب از همه اسباب بهتر همان اسبابی است که همراه وجود خود ماست ، خداوند هر موجودی را که آفریده او را مجهز ساخته به استعدادات و تجهیزاتی که جزء شخصیت خود اوست . اختصاص به انسان ندارد ، همه‌ موجودات در داخل وجود خود مجهزند به تجهیزاتی که همانا وسیله سعادت‌ آنها می‌باشند . یکی از اموری که در توفیق یافتن انسان دخالت زیادی دارد و شرط موفقیت‌ در کارها بالاخص در کارهای بزرگ است ، حوصله و صبر زیاد است . کم‌ حوصلگی و کم صبری مانع است که انسان در یک کار مفید که متناسب با استعداد اوست مداومت کند ، همه کارها را ناقص می‌گذارد و دائما از این‌ شاخ به آن شاخ می‌پرد و از این کار به آن کار رو می‌آورد و در نتیجه هیچ‌ کاری را به طور کامل انجام نمی‌دهد . بسیاری افراد دیده شده‌اند که استعداد یک کار علمی یا فنی و صنعتی یا ادبی و ذوقی را تا حد نبوغ دارند ولی در اثر از این شاخ به آن شاخ پریدن و از این کار به آن کار رو آوردن هیچ کار را به طور کامل انجام نمی‌دهند و حال آنکه دیگری که نیمی از نبوغ و استعداد او را ندارد ، مثلا در دوره مدرسه همیشه از او عقب بوده ، در اثر مداومت و صبر و حوصله زیاد ترقی و پیشرفتی می‌کند که