که تنها اینکه خلیفه و زمامدار بیدار و عادل و خیر خواه و طالب رضای خدا باشد ، قادر بر حل مشکلات باشد کافی نیست ، عامه مردم هم باید هوشیار و آشنا به حقوق و وظایف خود باشند ، باید از هوشیاری و میل به عدالت‌ بهره‌مند باشند ، باید آنها هم خواستار حق و عدالت بوده باشند .
خود امیرالمؤمنین سلام الله علیه در یکی از نامه‌ها به یکی از عمال خود می‌نویسد : حقی که مردم بر والی دارند این است که نعمتها اخلاق او را تغییر ندهد و به طول زمان زمامداری مغرور نگردد ، بین خود و مردم فاصله ایجاد نکند ، به مردم نزدیک باشد . حق شما بر من این است که مطلبی را بر شما پنهان‌ نکنم مگر آنکه مربوط به اسرار جنگ باشد ، دیگر اینکه هیچ کاری را بدون‌ مشورت شما انجام ندهم مگر آنکه مطلبی باشد که تکلیفش را اسلام معین و مشخص کرده ، دیگر این که همه شما را به یک چشم نگاه کنم .
بعد از قسمتهایی به نکته دیگری در این موضوع اشاره می‌کند ، می‌فرماید : " « و لیس امرو و ان عظمت فی الحق منزلته و تقدمت فی الدین فضیلته‌ بفوق ان یعان علی ما حمله الله من حقه و لا امرؤ و ان صغرته النفوس و اقتحمته العیون بدون ان یعین علی ذلک او یعان علیه » " [١] این جمله‌ در زمینه تعاون بر حقوق است که همه باید با

[١] نهج البلاغه ، خطبه . ٢١٤