یاری آدمی بیاید و به او ظفر و موفقیت بدهد بخت و تصادف است ، گمان‌ می‌کنند هر کسی با یک بخت و شانس مخصوص به دنیا آمده است ، اگر خوشبخت به دنیا آمده باشد هیچ چیز نمی‌تواند او را بدبخت کند ، او برود راحت بخوابد که بخت و اقبالش بیدار است ، و اما اگر بدبخت و بدشانس‌ به دنیا آمده باشد هیچ چیز قادر نخواهد بود او را خوشبخت سازد ، نه علم‌ و نه ایمان و نه عمل و نه اخلاق و ملکات فاضله ، به هر راه راست و صراط مستقیم که قدم بگذارد آن بخت بد و سیاه مانند سایه همراه اوست ، نمی‌گذارد به نتیجه برسد :

بدبخت اگر مسجد آدینه بسازد

یا سقف فرود آید و یا قبله کج آید

به گمان این اشخاص هیچ قدرتی در جهان قادر نیست که خوشبخت را بدبخت‌ و بدبخت را خوشبخت نماید زیرا :

گلیم بخت کسی را که بافتند سیاه

به آب زمزم و کوثر سفید نتوان کرد

این یک طرز تفکر است در میان بسیاری از مردم که متأسفانه شیوع دارد . بدیهی است که اگر بشر اندکی واقع بین باشد و روابط علی و معلولی حوادث‌ و قضایای عالم را درک کند ، اگر اندکی در مسائل جهان علمی فکر کند ، اگر کمی عقل و اندیشه خود را به کمک بخواهد می‌فهمد که مساله شانس و بخت ، یک خیال و یک واهمه شیطانی بیش نیست . نه عقل مساله شانس و بخت را به رسمیت می‌شناسد و نه دین . خداوند احدی را خوشبخت بالذات و بدبخت‌ بالذات نیافریده ، گلیم بخت هیچ کس نه آنچنان سفید بافته شده است که‌ قابل سیاه شدن نباشد و نه آنچنان سیاه بافته شده است که قابل سفید شدن‌ نباشد ، گلیم بخت هر کس همان صفحه روح و آئینه قلب خود اوست ، این‌ صفحه ، هم قابل سفید شدن و