« سکرات النعمة و احذروا بوائق النقمة » " ، دو عامل نعمت و نقمت کار خودش را کرد . در مروج الذهب مسعودی می‌نویسد : " زبیر خانه‌ها در بصره‌ و کوفه و مصر و اسکندریه بنا کرد ، وقتی که مرد هزار اسب و هزار غلام و هزار کنیز باقی گذاشت ، مجموعا پنجاه هزار دینار تقویم می‌شد " . نظیر اینها را در مورد طلحه و زید بن ثابت و یعلی بن امیه و عبدالرحمن بن‌ عوف و بعضی دیگر نوشته‌اند ، که علی علیه السلام در یکی از خطب می‌فرماید : « و قد اصبحتم فی زمن لا یزداد الخیر فیه الا ادبارا ، و الشر فیه الا اقبالا ، و الشیطان فی هلاک الناس الا طمعا ، فهذا اوان قویت عدته و عمت‌ مکیدته و امکنت فریسته ، اضرب بطرفک حیث شئت من الناس ، فهل تبصر الا فقیرا یکابد فقرا ، او غنیا بدل نعمة الله کفرا ، او بخیلا اتخذ البخل‌ بحق الله وفرا ، او متمردا کأن باذنه عن سمع المواعظ وقرا ، این خیارکم و صلحائکم و احرارکم و سمحائکم ، و این المتورعون فی مکاسبهم و المتنزهون‌ فی مذاهبهم » [١] .
این زمان زمانی است که خیر پشت کرده و شر رو آورده و راه طمع شیطان‌ باز شده ، قدرت شیطان زیاد شده و فریبش عمومیت پیدا کرده و شکارش‌ آسان شده ، به هر طرف می‌خواهی نظر بینداز و ببین ، آیا جز ناهمواریها و ناهماهنگیها خواهی دید ؟ از یک طرف فقرایی می‌بینی که در چنگال مهیب‌ فقر و تنگدستی

[١] نهج البلاغه ، خطبه . ١٢٧