می‌آورد . آدم با ایمان هیچوقت خودش را تک و بی مدد کار و بی غمخوار نمی‌بیند ، همیشه در نماز می‌گوید : " خدایا تو را می‌پرستیم و از تو مدد می‌خواهیم " . آدم مؤمن می‌گوید " خدایا ما به تو توکل کرده‌ایم و به سوی‌ تو بازگشت کرده‌ایم " . آدم با ایمان فرضا در اثر پیشامدهای روزگار صدمات و لطماتی ببیند ، چندان نگرانی ندارد . در مورد این افراد و اشخاص باید گفت : " سر ایمان و عقیده و روحیه آنها سلامت باشد " . قرآن کریم خطاب به رسول اکرم می‌فرماید : " بگو من هم مانند شما بشری‌ هستم ، مثل شما خواب و خوراک و احتیاجات دارم ، مثل شما میل و فکر و آرزو دارم ، آنچه نوع بشر باید داشته باشد من دارم ، با این فرق که به من‌ وحی می‌رسد که خدای شما و معبود شما یگانه است ، بنابراین هر کس که امید لقاء پروردگار خود را دارد لازم است عمل نیک انجام دهد و با خدا هیچ کس‌ را شریک نسازد " . دین و ایمان در عین اینکه در نواحی زیادی به امید و رجاء ، قوت و وسعت می‌دهد ، از طرفی هم جلو یک سلسله آرزوها را می‌گیرد و نمی‌گذارد آنها رشد کند . آدمی در ناحیه آرزو هیچ گونه محدودیتی ندارد ، گاهی آرزوی‌ امر محال می‌کند ، مثلا حادثه ای در گذشته واقع شده و با یک کیفیت مخصوص‌ واقع شده و آدمی آرزو می‌کند که ای کاش واقع نشده بود و یا آنکه آرزو می‌کند که ای کاش آن حادثه به فلان کیفیت واقع شده بود ، آرزو می‌کند که‌ ایام جوانی برگردد ، آرزو می‌کند که برادر و فامیل فلان شخص باشد ، هیچکدام از اینها واقع شدنی نیست ، چیزی که در گذشته واقع شده ممکن‌ نیست نابود شود و چیزی دیگر جای آن را بگیرد . در عین حال جلو آرزو را نمی‌شود .