حکمتها و اندرزها - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٧
عقلانی زندگی میکنند و کم و بیش از مشقتها و سختیهای زندگی کاستهاند ، اینها دانستهاند که از قوانین و قواعد این جهان باید اطاعت کنند ، اما این اطاعت با ملامت و سنگینی همراه است که در قلب خود هیچ گونه حرارت و شوقی ندارد و هیچ وقت احساس اینکه این قوانین مانند یوغی است به گردن آنها از آنها جدا نمیشود . اما در اخلاق مذهبی ، یعنی اخلاقی که متکی به خداشناسی و اعتقاد به خداوند یکتاست ، این اطاعت سرد و غم انگیز جای خود را به استقبال و پذیرشی گرم که همه چیز زندگی را پر از لطف و شوق و صمیمیت و نشاط میسازد وا میگذارد . امیرالمؤمنین علیه السلام در فرمانی که برای محمد بن ابی بکر مرقوم داشتهاند مینویسند : نسبت به افراد رعیت نرم و متواضع باش ، با چهره باز و گشاده با آنها روبرو بشود ، حتی در نگاه و توجه چشم رعایت عدالت را بکن و مبادا که در خطابهای خود فقط یک نفر را مورد توجه قرار دهی و چشمت را به صورت همان یک نفر بدوزی ، زیرا اگر تنها اقویا را مورد توجه قرار دهی آنها را در تو طمع میبندند که تو را وسیله پامال کردن حق ضعفا قرار دهند و ضعفا از تو مأیوس میشوند . خداوند از جمیع اعمال بندگان ، چه کوچک و چه بزرگ ، سؤال میکند . بعد این طور به سخن خود ادامه میدهد ، میفرماید : بدانید که مردمان با تقوا و خداشناس ، هم بهره دنیای نقد و هم آخرت آینده را بردهاند ، با اهل دنیا در سعادت دنیوی شرکت کردهاند ، مسکنهای خوب را سکنی کردهاند و مأکولات خوب را خوردهاند و بعلاوه لذت زهد و مناعت و قناعت را چشیدهاند ، سپس با توشهای کافی و سرمایهای وافی به آن جهان منتقل میشوند و میدانند که