کلمه " رب " که در این آیه کریمه آمده است به معنای پروردگار و پرورش‌دهنده است . بعد از آنکه می‌فرماید : " هر کسی در هر راهی که گام‌ بر دارد و هر مقصدی را که جستجو کند ما به او مدد می‌رسانیم و فیض خود را از او دریغ نمی‌داریم " می‌فرماید : " به موجب اینکه ما رب عالم و پروردگار عالم هستیم و به حکم اینکه پرورش دهنده موجودات هستیم و یکی‌ از شئون ما ربوبیت و پرورش دادن است هر دو دسته را در راه خود تقویت‌ و تکمیل می‌کنیم و پرورش می‌دهیم " . آری ، ناموس جهان این است که هر بذری که کاشته شود در آغوش عوامل بی‌ منتهایی که هست پرورش یابد و رشد کند . جهان دستگاه مساعدی است برای‌ کشت و زرع ، اعمالی که ما در جهان انجام می‌دهیم از نیک و از بد ، هر یک بذری است که در مزرعه این جهان می‌افشانیم . پیغمبر اکرم فرمود : " دنیا مزرعه آخرت است " هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت . هیچ عملی‌ در این جهان گم نمی‌شود و از بین نمی‌رود ، نه تنها گم نمی‌شود و از بین‌ نمی‌رود ، بلکه آن عمل در زمین روح خود ما و در زمین اجتماع ما و بالاخره‌ در زمین مساعد جهان که محفوف به هزارها عوامل است فرو می‌رود و پس از مدتی می‌دمد و خود را بروز می‌دهد :

چون که بد کردی زید ایمن مباش

زانکه تخم است و برویاند خداش

آنچه کردی اندر این خواب جهان

گرددت هنگام بیداری عیان

ای دریده پوستین یوسفان

گرگ بر خیزی از این خواب گران

زانچه می‌بافی همه روزه بپوش

زانچه می‌کاری همه ساله بنوش

گشته گرگان یک به یک خوهای تو

می‌درانند از غضب اعضای تو