بسم الله الرحمن الرحیم روزی حضرت امام جعفر صادق علیه السلام جامه زبر کارگری بر تن و بیل در دست داشت و در بوستان خویش سرگرم کارکردن و بیل زدن بود ، چنان‌ فعالیت کرده بود که سراپایش را عرق گرفته بود . در همین حال بود که‌ اتفاقا مردی به نام ابو عمر و شیبانی وارد شد و امام را در آن رنج و تعب‌ مشاهده کرد ، پیش خود گفت شاید علت اینکه امام شخصا بیل به دست گرفته‌ و متصدی کار شده این است که کسی دیگر نبوده که انجام دهد و امام از روی‌ ناچاری ، خودش بیل را به دست گرفته و مشغول کار شده است ، لهذا جلو آمد و عرض کرد : این بیل را به من بدهید تا من این کار را انجام دهم . امام حاضر نشد و فرمود نمی‌دهم . بعد برای آنکه به طرف بفهماند که بیل به‌ دست گرفتن من روی اجبار و ناچاری نبود ، فرمود : " من به طور کلی دوست‌ می‌دارم که مرد در راه تحصیل روزی رنج بکشد و آفتاب بخورد " . کار و عمل از نظر اسلام بسیار محترم و مورد تکریم است ، زیرا احترام و قابل تکریم بودن یک چیزی تابع نتیجه آن چیز است ،