« صاحبه فی الدنیا و یضعه فی الاخره و یکرمه فی الناس و یهینه عندالله » " [١] مال را در غیر مورد مصرف کردن و به غیر مستحق دادن اسراف و تضییع است ، این کار ، کننده خود را در دنیا بالا می‌برد اما در آخرت‌ پایین می‌آورد ، در نزد مردم دنیا و اهل طمع عزیز و محترم می‌کند ولی در نزد خدا خوار و بی مقدار می‌سازد . بعد فرمود : مالی که به این طرز صرف‌ شود و به ناحق به اشخاصی داده شود در عین حال عاقبت ندارد ، این طور صرف مال که گیرنده هم توجه دارد روی اصل خیانت صورت می‌گیرد شکر و سپاسی نمی‌آورد ، خداوند این آدم را از شکرگزاری و سپاسگزاری آنها محروم‌ می‌کند ، می‌گیرند و می‌خورند و ممنون هم نمی‌شوند ، اگر یک روزی این شخص‌ پایش بلغزد و بیفتد و احتیاج به کمک آنها داشته باشد ، از همه بدتر همانها خواهند بود .
راجع به این مطلب یعنی اصل مساوات و عدم تبعیض در توزیع بیت المال‌ داستانها هست ، همین بس که عقیل برادر بزرگتر امیرالمؤمنین نتوانست‌ برای خودش سهم بیشتری بر قرار کند : شبی عقیل به عنوان مهمان بر آن حضرت در کوفه وارد شد . حضرت مقدم‌ برادر را گرامی شمرد و احترام کرد . امام حسن علیه السلام به اشاره پدرش‌ یک پیراهن و یک ردا ، از مال خودش به عقیل اهدا کرد . هوا گرم بود ، علی و عقیل روی بام دارالاماره کوفه نشسته بودند . عقیل انتظار سفره‌ رنگینی داشت ، بر خلاف انتظارش غذای ساده‌ای بیش نبود . بعد عقیل حاجت‌ خود را اظهار کرد و گفت : زودتر باید به خانه‌ام برگردم و خیلی مقروضم ، آمده‌ام شما

[١] نهج البلاغه ، خطبه . ١٢٤