رسول اکرم صلی الله علیه و آله فرمود : " « ما اوذی نبی مثل ما اوذیت » " هیچ پیغمبری به اندازه من رنج نکشید . بعضی از پیغمبران دیگر بیش از رسول اکرم رنج تن کشیدند و پیغمبرانی در گذشته بوده‌اند که به وضع فجیعی‌ تحت شکنجه مردم واقع شده‌اند و به وضع فجیعی کشته شده‌اند ، ولی از آنجایی‌ که " هر که او آگاه تر پردردتر " هیچ کس به اندازه وجود مقدس او درد آگاهی و رنج حساسیت نکشید . در احد در حالی که عزیزانش ، کسانی که به‌ آنها نهایت علاقه را داشت مثل عمویش حمزه سید الشهداء جلو چشمش به‌ خاک و خون غلطیده بودند و دندان و پیشانی‌اش شکست ، در عین حال برای‌ همان مردمی که این جنایتها را مرتکب شده بودند استغفار می‌کرد و می‌گفت : " « اللهم اهد قومی فانهم لا یعلمون » " . پس معلوم شد فلسفه‌ای که منکر بیداری و هوشیاری مردم است به بهانه این‌ که مردم در حال غفلت و جهالت در خواب خوش و در یک آسایشی به سر می‌برند ، نتیجه که همان آسایش است حاصل است ، درست نیست . این اولا ، و ثانیا ما می‌بینیم مواردی پیش آمده که مردمی خواسته‌اند دل خودشان را با خیال خوش کنند و پیشوایان دین نگذاشته‌اند و مانع این خواب شیرین شده‌اند . ابراهیم فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله از ماریه قبطیه به حدود دو سالگی رسید که از دنیا رفت و از قضا در همان روز آفتاب منکسف شد . مردم گرفتن آفتاب را حمل کردند که به سبب عزادار شدن رسول اکرم و مردن‌ ابراهیم بوده . رسول خدا به منبر رفت و فرمود : خورشید و ماه دو آیت از آیات پروردگارند و برای مردن کسی نمی‌گیرند ، گرفتن آفتاب در این روز رابطه‌ای با مردن فرزند من ندارد ، به این طریق آسایش