محدود است و بالاخره در اختیار افراد معینی قرار می‌گیرد آنها بگیرند ، ولی خداوند متعال یک نوع بی نیازی و عزت و مهابتی دیگر در میان همه‌ مردم به طور متساوی تقسیم کرده که همه می‌توانند از آنها برخوردار شوند ، فقط اندکی معرفت و زحمت لازم دارد و آن عبارت است از تحصیل اصولی محکم‌ در زندگی بر مبنای خداشناسی و تقوا و دیانت . آدم خداشناس و متقی و سلیم النفس که اهل عقیده و مسلک و شخصیت اخلاقی و معنوی است خود بخود در نظر همه محبوب و محترم است ، در عین محبوبیت عظمت و جلال و مهابت‌ دارد و در عین حال هر وقت احتیاج و نیازی پیدا کند همه مردم او را مثل‌ خود و برادر خود می‌دانند ، در زندگی و سعادت همه مردم شریک است . آری‌ ، نعمتهای مادی محدود و قسمت شده است ، اگر انسان محور آرزوهایش حوائج‌ مادی باشد هیچ وقت به آنها نمی‌رسد ، زیرا به هر آرزویی که برسد آرزویی‌ بزرگ تر در جلو چشمش نمایان می‌شود ، دائما احساس اضطراب و نگرانی‌ می‌کند ، اطمینان و رضایت خاطر که رمز سعادت است هیچ وقت برایش دست‌ نمی‌دهد ، ولی امور معنوی و روحانی ، روح بشر را قانع می‌کند و به او رضایت خاطر و اطمینان می‌دهد . این است که بزرگان گفته‌اند : مثل آرزوهای‌ باطل دنیوی مثل آب شور است ، نه تنها انسان را سیراب نمی‌کند و رفع‌ تشنگی نمی‌نماید ب لکه تشنگی و عطش وی را اضافه می‌کند و شخص بیشتر می‌آشامد تا آنجا که او را می‌کشد :

آن شنیدستی که در صحرای غور

بار سالاری بیفتاد از ستور

گفت چشم تنگ دنیا دار را

یا قناعت پر کند یا خاک گور