است . احتیاج و دست پیش این و آن دراز کردن است که شرافت انسان را لکه دار می‌کند و همانا بی نیازی و احتیاج نداشتن است که حافظ کرامت و عزت و شرافت آدمی است ، و از همین جاست که کار و کسب و هر چیزی که‌ احتیاج انسان را از ابنای نوع خودش رفع می‌کند مقام مقدس و محترمی پیدا می‌کند ، زیرا چه چیزی مقدس تر و محترم تر از آن چیزی که آبرو و حیثیت‌ آدمی را نگهداری کند .
ایضا به آن حضرت نسبت داده شده که فرمود : " اگر می‌خواهی آزاد باشی و حریت داشته باشی مانند بندگان و غلامان‌ زحمت بکش و کار کن ، امید و آرزوی خود را از مال و ثروت جمیع فرزندان‌ آدم قطع کن ، هرگز چشم طمع به مال و ثروت و اندوخته دیگران نداشته باش‌ . اگر کار و کسبی به تو پیشنهاد شد نگو این کار کسر شأن من است و درجه و مقام مرا در اجتماع پست می‌کند ، زیرا هیچ چیز به اندازه اینکه انسان از دیگران توقع و تقاضا داشته باشد و از دیگران استمداد مالی کند انسان را پست و حقیر و خوار نمی‌کند . تو تا وقتی که نسبت به دیگران بی نیازی و استغنا بورزی و چشم طمع به مال کسی نداشته باشی و از احدی عطیه و هدیه‌ نخواهی و از کسی توقع و تقاضا نداشته باشی از همه مردم بلندقدرتر خواهی‌ بود " [١] .
رسول خدا فرمود : " از رحمت خدا دور است آن کسی که سنگینی زندگانی خود را روی دوش‌ اجتماع بیندازد " [٢] .

[١] مضمون رباحی منسوب به علی ( ع ) . [٢] اصول کافی ، ج ٥ ، ص . ٧٢