معنای مردی فوق درجه دنیا پرستان است . کسی که حد علم و سطح فکرش بالاتر از اینهاست ، از فراق دنیا نمی‌ترسد ، از کم و بیش شدن دنیا باک ندارد ، شجاع و با جرئت می‌شود ، حریت و آزادگی پیدا می‌کند ، عفت و تقوا پیدا می‌کند ، گذشت و فداکاری پیدا می‌کند .
فداکاران جهان خاصیت اول روحی شان این بود که زاهد به معنای صحیح کلمه‌ بودند . خود شخص مقدس امیرالمؤمنین علی علیه السلام که مجموعه‌ای از فضایل بشری بود ، عدالت و تقوا و شجاعت و حریت و سخا و کرم و وفا و مروت ، همه را جمع کرده بود چون در [ اعلی ] درجه بی اعتنا به دنیا بود ، یعنی خودش را و شرافت و کرامت نفس خود را از دنیا و ما فیها بالاتر می‌دانست . در وصیت به امام حسن می‌فرماید : " « و اکرم نفسک عن کل‌ دنیة و ان ساقتک الی الرغائب فانک لن تعتاض بما تبدل من نفسک عوضا ، و لا تکن عبد غیرک و قد جعلک الله حرا ، و ما خیر خیر لا ینال الا بشر » " [١] خودت را از کارهای پست محترم تر و بالاتر بشمار ، احساس‌ شرافت و بزرگواری را در خودت همیشه زنده نگه دارد ، مطامع ممکن است به‌ تو چشمک بزنند ولی تو اعتنا نکن که اگر خودت را فروختی و شخصیت اخلاقی‌ و روحی خود را از دست دادی چیزی جای او را پر نخواهد کرد ، تمام دنیا یک طرف و شرافت روحی و کرامت عقلی و معنوی یک طرف ، او با این‌ برابر نمی‌شود ، خود را بنده غیر نساز که خداوند تو را آزاد آفریده ، آن‌ منفعتی که از راه زشت کاری به دست بیاید فایده ندارد .

[١] نهج البلاغه ، نامه . ٣١