حکمتها و اندرزها - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٨
سرمایه بزرگ تر و با ارزش تر یعنی وقت و عمر همان معاملهای را میکنیم که آن جوان نسبت به مال و ثروت خود میکند و هیچ گونه متأثر نمیشویم . این خود نشانه این است که ما ارزش پول را خوب درک میکنیم ولی ارزش وقت و زمان را درک نمیکنیم . معمولا اشخاص تربیت یافته که به حقوق دیگران تجاوز نمیکنند و از خدا میترسند ممکن نیست ده شاهی مال کسی را بخورند و تلف کنند و اگر احیانا مال دیگری را تلف کردند از مال خودشان جبران میکنند ، ولی همین اشخاص که اینقدر برای مال دیگران حرمت و حقوق قائل اند ، برای عمر دیگران حرمتی و حقی قائل نیستند ، به خودشان حق میدهند به بهانهای وقت دیگری را تلف کنند ، مثلا خلف وعده میکنند . همه اینها دلیل است که ما به معنای کلام رسول اکرم صلی الله علیه و آله توجه نداریم و از حکمت آن حضرت پیروی نمیکنیم که میفرماید : حرمت عمر و زمان بالاتر از حرمت مال است . اگر مال کسی را تلف کنیم میتوانیم ا ز مال خودمان جبران کنیم ولی آیا اگر وقت دیگران را تلف کنیم میتوانیم مقداری از عمر خود به او بدهیم ؟ علی علیه السلام میفرماید : ببینید به چه سرعتی روزها در ماهها و ماهها در سالها و سالها در عمر میگرد . این سالها و ماهها و هفتهها و روزها قطعاتی است که از عمر ما جدا میشود و معدوم میگردد و قابل وصل و برگشت نیست ، همان عمری که در لحظات آخر که مرگ ما فرا میرسد حاضریم تمام دارایی خود را بدهیم و یک سال دیگر بلکه یک روز و یک ساعت دیگر این دنیا را ببینیم و در آن یک روز و یک ساعت ، فرصت از دست رفته را به دست آوریم و