فضایل راضی سازد بتواند از عهده بر آید . این نقطه اتکاء همان است که " ایمان " نامیده می‌شود ، همان رکن اول از چهار رکن سعادت بشر است که‌ قرآن مجید ذکر کرده است . رکن دوم ، عمل صحیح و شایسته است . ممکن است مردمی ایمان داشته باشند اما عمل صحیح نداشته باشند . ابتدا تصور این مطلب مشکل به نظر می‌رسد که‌ چگونه ممکن است که ایمان باشد و تجلیات وی که عمل صالح است نبوده باشد . اما نباید تعجب کرد ، زیرا گاهی مردمی ایمان به مبادی عالیه دارند ، به خدا و پیغمبران و کتب آسمانی و اولیاء دین اعتقاد و ایمان دارند ولی‌ در اثر بعضی انحرافات و اشتباهات گمان می‌کنند که تنها ایمان داشتن کافی‌ است و عمل اهمیت چندانی ندارد ، و یا ممکن است مردمی عمل بکنند و عملشان متکی به ایمان و عقیده باشد ولی در تشخیص عمل اشتباه کرده باشند ، یعنی یک سلسله اعمال را به حکم ایمان و عقیده خود انجام بدهند که هیچ‌ اثر و فایده‌ای بر آن اعمال مترتب نگردد . چه بسیار دیده می‌شود که مردمی‌ از روی عقیده و ایمان زحمتها می‌کشند و تلاشها می‌کنند اما بیهوده ، کوچک‌ ترین اثر نیکی بر اعمال اینها مترتب نیست . رکن سوم سعادت بشر عبارت است از تشویق و تحریک افراد یکدیگر را به‌ ملازمت ایمان و حق و عمل شایسته . افراد جامعه نه تنها