همین طور است که وضع روحی و مزاج روحی بشر ، روح احتیاج دارد به محبت‌ دیدن و محبت کردن ، احتیاج دارد به نظم اخلاقی ، به فهم و معرفت و دانش‌ ، احتیاج دارد [ به ایمان ] و اعتقاد ، احتیاج دارد به تکیه گاه محکمی که‌ در کارها به او توکل کند و به او امیدوار باشد که او را در کارها اعانت‌ می‌کند . اینها همه به منزله مواد لازمی است که برای مزاج روح لازم است و اگر تعادل و توازن به هم بخورد دیگر هیچ چیزی نمی‌تواند خوشی و آرامش به‌ انسان بدهد . بعضی از مردم در خودشان احساس ناراحتی می‌کنند ، همین قدر می‌فهمند که‌ خشنود نیستند و آب خوش از گلوی آنها پایین نمی‌رود ، می‌فهمند که قرار و آرام ندارند ، پژمرده و افسرده می‌باشند ، اما علت این بی قراری و پژمردگی چیست ، نمی‌دانند ، می‌بینند همه چیز و همه وسایل زندگی را دارند و در عین حال از زندگی خشنود نیستند . این گونه اشخاص باید بدانند که‌ قطعا احتیاجاتی معنوی دارند که برآورده نشده ، قطعا کم و کسری در روح‌ آنها وجود دارد ، بالاخره باید اعتراف کنند و تسلیم شوند به این حقیقت‌ که ایمان هم یکی از حوائج فطری و تکوینی ماست و بلکه بالاترین حاجت‌ ماست و هر وقت به سرچشمه ایمان و معنا رسیدیم و نور خدا را مشاهده‌ کردیم و