شأن و حیثیت ، هر کسی زود می‌فهمد که چقدر در جامعه آبرو و حیثیت دارد و چقدر از این لحاظ کسری دارد و لهذا دائما در فکر جبران این کسریها بر می‌آید . و همچنین است فقر و نقصهای عضوی و اندامی . ولی فقرهای معنوی از قبیل فقر در تربیت و ادب کمتر برای خود شخص قابل ادراک است . کسی که‌ فاقد ادب معاشرت و اخلاق انسانی و تربیت صحیح اجتماعی است خودش کسری‌ خودش را از این لحاظ نمی فهمد خصوصا اگر اخلاق زشت وی در روحش رسوخ‌ یافته باشد و به اصطلاح ملکه شده باشد ، و بالاخص اگر آن طرز اخلاق در اجتماع هم معمول و شایع باشد ، دیگر در این صورت آن خلق زشت در نظر او مستحسن و قابل دفاع است و همیشه از طرز رفتار خودش و هم مسلکانش‌ حمایت هم می‌کند . و از همین قبیل است فقر علمی و فکری آدم جاهل و کم‌ خرد ، چیزی را که هرگز احساس نمی‌کند همان جهالت و کم خردی است . پس علت این که بشر درباره مأکولات و خوردنیهای خود می‌اندیشد و تلاش‌ می‌کند اما درباره معقولات و تحصیل اندیشه صحیح تلاش و کوشش نمی‌کند همان‌ منتهای جهالت و کم خردی اوست . اساسا اولین درجه دانش و علم توجه به‌ فقر علمی و احتیاج علمی است یعنی این که انسان خودش متوجه گردد که کسری‌ و کمبود علم دارد ، به هر اندازه که پایه علم و معرفتش بیشتر بالا رود ، بیشتر جهالت و نادانی خود را احساس می‌کند ، بلکه وقتی که حکیمی آزموده‌ و فیلسوفی پخته و کامل گشت می‌گوید :

" تا بدانجا رسید دانش من که بدانم همی که نادانم "

یا می‌گوید :

" هفتادو دو سال فکر کردم شب و روز

معلومم شد که هیچ معلوم نشد ".