از آنچه ما به آنها روزی کرده‌ایم به دیگران بهره می‌دهند " . در حدیث‌ است که مقصود از جمله آخری این است که از علمای خود به دیگران بهره‌ می‌دهند و آنها را ارشاد و هدایت می‌کنند . در حدیث دیگر است که هیچ تحفه و هدیه‌ای گرانبهاتر و با ارزش تر از این نیست که کسی فکری و حکمتی و دستور العمل صحیحی برای زندگی به دیگری‌ هدیه کند . نظایر این تعبیرها و بیانها در آثار دینی ما زیاد است . از همه اینها ما باید بفهمیم که از نظر اسلام راهنمایی فکر و عقیده مردم در چه درجه از اهمیت است . فقر روحی و فکری بالاتر از فقر مالی و اقتصادی است ، با داشتن ثروت روحی و فکری و اخلاقی می‌توان فقر مالی و اقتصادی را علاج کرد ولی با وجود فقر روحی و معنوی بی نیازی مالی سودی ندارد و ممکن است بر ناراحتی و شقاوت انسان بیفزاید . مقصود این نیست که فقر مالی و احتیاج مادی امر ممدوحی است و نباید آن‌ را چاره کرد ، بلکه مقصود این است که انسان نباید فقر را منحصر به فقر مالی بداند و توجهی به فقرهای فکری و روحی و اخلاقی نداشته باشد . چیزی که‌ منشأ می‌شود انسان همه توجه خویش را معطوف به رفع فقر مالی بکند این‌ است که انسان خودش فقر مادی را بیش از دیگران احساس می‌کند و رنج فقر مادی را بیش از کسان دیگر حس می‌کند ، بر خلاف فقرهای روحی و معنوی که‌ خود شخص آن فقر و عوارض و آثار آن فقر را احساس نمی‌کند ، دیگران و مخصوصا آنهایی که از این ثروت معنوی بهره کافی دارند بهتر احساس می‌کنند . از این جهت است که می‌بینیم پیغمبران و