می‌کنند " . عملی که منبعث از ریا و تظاهر باشد ضررش از فایده‌اش بیشتر است . این است که قرآن مجید هر جا نام انفاق می‌برد کلمه " فی سبیل‌ الله " را با آن توأم می‌کند ، یعنی انفاق فقط برای رضای حق باشد نه برای‌ ارضای جاه طلبی و نه در راه اطفای شهوات نفسانی .
و اما جنبه روحی طرف مقابل که باید رعایت شود این است که کمک و دستگیری نباید به صورتی در آید که شخصیت روحی طرف مقابل را خرد کند : « یا ایها الذین امنوا لا تبطلوا صدقاتکم بالمن و الاذی کالذی ینفق ماله‌ رئاء الناس »[١] .
ای مردم با ایمان از راه منت گذاشتن بر کسان و از راه آزار دادن به‌ فقیران اعمال خیر و انفاقات و احسانات خود را باطل و ضایع نکنید مانند کسی که به واسطه ریا کاری و تظاهر و خودنمایی مال خود را انفاق می‌کند و عمل خود را ضایع می‌گرداند .
ائمه اطهار علیهم السلام خوی و عادتشان این بود که مخفیانه به این و آن‌ کمک کنند ، همه برای این بود که افراد محتاج احساس ذلت و خواری در خود نکنند و روحیه و شخصیتشان در هم شکسته نشود . این گونه عمل است که اثرش‌ یک بر صد بلکه یک بر هزار است ، که خدا می‌فرماید : " مثل کسانی که در راه خدا بخشش می‌کنند . مثل دانه گندمی

[١] بقره / . ٢٦٤