نعمت زبان و نطق و بیان است . حکما بیشترین ممیز انسان را از سایر جانداران همان نطق و بیان دانسته‌اند ، زیرا سخن گفتن انسان که از روی فهم‌ و درک است بهترین مظهر و نیکوترین نماینده تعقل و فکر انسان است . در قرآن کریم می‌فرماید : " خدای رحمان به موجب رحمانیت خودش انسان‌ را آفرید و به او نطق و بیان آموخت " . به موجب همین قوه بیان است که‌ آدمیان منویات ضمیر خود را به یکدیگر می‌فهمانند و آنها را از فکر خود و اطلاع خود و حالت خود آگاه می‌سازند . به موجب همین قوه بیان است که علم‌ از فردی به فردی و از نسلی به نسلی منتقل می‌گردد . اگر این قوه نمی‌بود برای بشر زندگی اجتماعی مقدور نبود . این نعمت بزرگ به نوبه خود شکری دارد . شکر این نعمت به این است که‌ زبان وسیله حقیقت گویی و راستگویی باشد نه وسیله دروغ و خلاف گویی یا غیبت و تهمت و سخن چیزی و دشنام گویی . این زبان را که خداوند آفریده ، برای این است که انسان آن را وسیله کشف حقیقت قرار دهد نه وسیله‌ پوشانیدن حقیقت ، باید وسیله هدایت و راهنمایی مردم واقع شود نه وسیله‌ ضلالت و گمراهی و نفاق و دورویی . علی علیه‌السلام می‌فرماید از جمله اموری که در سنت الهی ثابت است این‌ است که هیچ عمل از اعمال آدمی ولو آنکه زیاد زحمت کشیده باشد قبول‌ نمی‌شود مگر آنکه چند خصلت را نداشته و یا اگر داشته توبه کرده باشد . یکی از آنها شریک قرار دادن برای خداست در عبادت و بندگی . کسی که غیر خدا را عبادت کند