وقتی که به نتیجه کار و زحمت توجه می‌کنیم می‌بینیم که نتیجه کار تنها خلاصی از فقر و گرسنگی نیست ، بلکه چندین چیز دیگر هم به دنبال دارد ، از آن جمله اینکه کار بر عزت و شخصیت انسان می‌افزاید و او را در نظر خودش‌ محترم می‌نماید ، یعنی حس احترام به ذات و اعتماد به شخصیت در او ایجاد می‌کند و بدیهی است که هر چیزی که باعث و سبب محترم شدن شخصیت انسان‌ در نظر خودش و در نظر دیگران باشد ، او خودش محترم و شایسته تکریم و تعظیم است و به همین دلیل است که در اسلام کار مورد احترام و شایسته‌ تکریم است . در مقابل کار ، بیکاری است که کوچکترین اثرش این است که‌ احترام و شخصیت انسان را پیش دیگران و پیش خودش از بین می‌برد ، و همین در هم شکستن شخصیت انسان سبب می‌شود که تن به هر پستی و بیچارگی‌ بدهد و انواع ابتلائات ناشی از گناه برایش پیدا شود . گذشته از همه اینها کار و فعالیت موجب سرگرمی فکری است ، یعنی فکر انسان متوجه اصلاح کار خویش است و این به نوبه خود دو نتیجه دارد : یکی‌ اینکه دیگر مجالی برای فعالیت قوه خیال و هوسهای شیطانی باقی نمی‌ماند ، دیگر اینکه فکر انسان عادت می‌کند که همواره منظم کار کند ، از بی‌ انتظامی و پریدن از یک شاخه هوس به شاخه دیگر خلاص گردد . بدیهی است‌ که یکی از اصول شخصیت انسان همان استواری و استحکام و انتظام فکر اوست‌ . علاوه بر اینها کار و فعالیت و به مصرف رسیدن درست انرژیهای ذخیره‌ بدن به روح صفا و به دل نرمی و خشوع می‌دهد ،