نمی‌تواند در فکر سایر افراد مسلمانان بوده باشد و در حقیقت نمی‌تواند یک‌ مسلمان واقعی بوده باشد ، زیرا رسول اکرم فرمود : " اگر کسی صبح از بستر برخیزد و در نیتش اصلاح امور مسلمانان نباشد او مسلمان نیست " و هم‌ رسول اکرم فرمود : " مسلمان کسی است که سایر افراد مسلمانان از دست و زبان او در آسایش بوده باشند " و بدیهی است که اختصاص به دست و زبان‌ ندارد ، مقصود این است که یک فرد مسلمان باید مجموعه اعمال و افعالش‌ در جهت خیر مسلمانان بوده باشد . در چه وقت مجموعه اعمال و افعال یک‌ فرد در جهت خیر جامعه خواهد بود ؟ در وقتی که روحیه فرد صد در صد روحیه‌ اجتماعی باشد ، خود را جزو لاینفک اجتماع بداند ، حیات و سعادت و شقاوت و همه چیز خود را وابسته به اجتماع بداند . این دستور ، یکی از مظاهر اجتماعی بودن تعلیمات عالیه اسلامی است . اولیاء دین ، خیر خواهی مسلمانان را فریضه ذمه خویش می‌دانستند و در مقابل ، کاری را که اندکی صدمه به جامعه مسلمانان داشت بی نهایت از آن‌ احتراز داشتند . امام صادق علیه السلام یک سال در اثر عائله زیاد و افزایش هزینه زندگی به فکر افتاد که از طریق کسب و تجارت عایداتی به‌ دست آورد که جواب هزینه زندگی را بدهد . امام هزار دینار سرمایه فراهم‌ کرد و به غلام خویش که " مصادف " نام داشت فرمود این پول را بگیر و آماده تجارت و مسافرت مصر باش . مصادف رفت و با آن پول از نوع متاعی‌ که در آن وقت به سوی مصر حمل می‌شد خرید و با جمعی از تجار که همه از همان نوع متاع خریده بودند به طرف مصر حرکت کرد . در نزدیکیهای مقصد ، قافله