مردان خدا که جز در راه حق گام بر نداشته‌اند مرگ قیافه‌ای جذاب و گیرنده‌ دارد . مردان خدا به استقبال مرگ می‌روند . هنگامی که آن ضربت محکم فرق‌ علی علیه السلام را می‌شکافد ، بدون ذره‌ای تزلزل ، مثل کسی که سالها به‌ دنبال مطلوب و محبوبی هست و ناگاه به وصال آن می‌رسد می‌گوید : " قسم به‌ پروردگار کعبه که فائز شدم " . در بستر مرگ به مردم می‌گوید : " به خدا قسم که این حادثه برای من مکروه و ناگوار نبود ، حتی غیر مترقبه هم نبود ، بلکه بالاتر ، من انتظار این حادثه را داشتم مانند جوینده‌ای که مطلوب خود را می‌جوید و مانند کسی که در شب تار به دنبال‌ چاه آب و سر چشمه‌ای می‌گردد و در آن تاریکی آن را پیدا می‌کند . " نه تنها مرگ و معاینه مرگ نتوانست رشته افکار و نیات علی را پاره‌ کند بلکه محکم تر کرد . کاخ نیات و افکار و منویات علی از آمال و آرزوهای شخصی بنا نشده بود که آن ضربت بتواند خراب کند . در بستر مرگ‌ هم می‌بیند همان افکار عالی و نورانی خود را دنبال می‌کند . در فاصله ضربت‌ خوردن و وفات سخنان و وصایایی دارد ، آخرین سخنانش این بود : " علی بن ابیطالب به یگانگی خدا و رسالت پیغمبر گرامی گواهی می‌دهد ، خدا را شریکی نیست و او محمد را فرستاد تا پرچم هدایت را بر افرازد و دین حق را بشر عرضه بدارد هر چند مشرکان ناراضی باشند . نماز من و هر عبادت من ، زندگی و مردن من همه برای خداوند رب العالمین است . فرزندم‌ حسن !