آتشهایی که نقطه به نقطه از طرف سپاهیان روشن شده بود جلوه خاصی داشت ، دید تمام آرزوهایش بر باد رفته ، این قدرتها و عزتها نمی‌تواند سودی به‌ او برساند ، با کمال عجز و لا به دست به آسمان بلند کرد و گفت : ای آنکه‌ ملک تو دائم و ثابت و همیشگی است رحم کن بر آنکه ملکش از دستش می‌رود . سلطان سنجر سلجوقی در آخرین لحظات زندگی خود این اشعار را با خود زمزمه می‌کرد :

به ضرب تیغ جهانگیر و گرز قلعه گشای

جهان مسخر من شد چو من مسخر رای

بسی قلاع گشودم به یک نمودن دست

بسی مصاف شکستم به یک فشردن پای

چو مرگ تاختن آورد هیچ سود نداشت بقابقای خدای است و ملک ملک‌ خدای کاخ آمال و آرزوهای انسان سخت سست بنیاد است . آدمی از تار و پول‌ امل و آرزو در خیال خود نقشه‌ها می‌سازد و یکمرتبه یک حادثه کوچک همه‌ آنها را نقش بر آب می‌کند ، فکر و عقیده و امل و آرزوی او را به کلی‌ عوض می‌کند . فرض کنید آدمی را که سالم در کوچه و خیابان راه می‌رود و در سر نقشه‌ها می‌پروراند ، یکمرتبه پزشکان با کمال تأسف به او خبر بدهند که‌ مبتلا به سرطان است و چاره پذیر نیست ، فکر کنید چه غوغایی در جهان آمال‌ و آرزوها و افکار و نقشه‌های این آدم پیدا می‌شود ، مانند شهری که سیل در آن افتاده باشد و همه کوچه ها و خانه ها را گرفته باشد دیوارها و خانه ها یکی پس از دیگری فرو می‌ریزد ، بلکه مانند شهری که بمب اتمی در آن‌ انداخته باشند همه با هم زیر ورو می‌شوند . گاهی مشاهده یک منظره‌ وحشتناک بدون آنکه منتهی به مرگ بشود افکار و عقاید آدمی