سایه قناعت حفظ کند و تن به خواری و ذلت می‌دهد ، از شکر و سپاسگزاری‌ آنچه دارد عاجز است و نمی‌تواند آنها را آنچنان که می‌بایست اداره کند و طمع به زیادتر بسته است ، نیکان و صالحان را دوست می‌دارد ولی مثل آنها عمل نمی‌کند ، و گناهکاران را دشمن می‌دارد و در عین حال داخل حزب و جمعیت آنهاست و خودش یکی از آنهاست ، از مردن سخت می‌ترسد چون می‌داند چه اندازه گناهکار است و در عین ترسی که از مرگ دارد باز به اعمال زشت‌ خود ادامه می‌دهد ، وقتی بیمار می‌شود و در بستر می‌افتد از کردار خود پشیمان می‌شود و چون بهبود یافت و سلامت بازگشت دو مرتبه در غفلت فرو می‌رود ، در وقتی که ابتلا و گرفتاری [ ندارد ] مغرور و از خود راضی است و همینکه یک نوع گرفتاری برایش پیش آمد به ناچیزی خود اعتراف و اقرار می‌کند ، در امور مادی دنیایی یک خیالی او را به حرکت و جنب و جوش‌ می‌آورد ولی برای حقایقی که سعادتمندی او وابسته به آنهاست در عین اینکه‌ شک ندارد و یقین دارد از جا نمی‌جنبد ، همیشه معصیت را قبل از وقت پیش‌ خرید می‌کند و توبه را در وقتش تأخیر می‌اندازد ، گناه دیگران اگر هم‌ کوچک باشد در نظرش بزرگ می‌آید در صورتی که خودش گناهان بزرگتر از آن‌ را مرتکب می‌شود ، و در عوض طاعتهای کوچک خودش در نظرش بزرگ جلوه‌ می‌کند در صورتی که همان طاعت را وقتی که دیگری انجام دهد آن را کوچک‌ می‌پندارد . بالطبع همچو آدمی غفلت با اغنیا را بر بیداری با فقرا ترجیح‌ می‌دهد " [١] .

[١] نهج البلاغه ، حکمت . ١٥٠