ببیند و بهتر درک کند و بهتر قضاوت کند " . در آیه دیگر می‌فرماید : " آیا آن کس که روحی مرده داشت و ما او را زنده ساختیم و نوری به او دادیم که با آن نور در میان مردم حرکت کند و معاشرت نماید ، با آن نور با مردم برخورد کند ، با آن نور روابط اجتماعی خود را با دیگران تحت نظر بگیرد ، آیا این چنین آدم روشن با آن کسی که عناد و لجاج و سایر صفات‌ رذیله او را تیره و تاریک کرده است و در تاریکی گام بر می‌دارد ، در میان شک و حیرت و تردید و اضطراب گرفتار است و راه بیرون شدن را نمی‌داند ، آیا این دو نفر مساوی با یکدیگرند ؟ " . این است که بزرگان و پیشوایان دین و اخلاق گفته‌اند تا انسان روشن بین نباشد راه سعادت خویش‌ را پیدا نمی‌کند و تا دودهای آتش حسد و کینه و خودپرستی و تکبر و دیو صفتی و سایر صفات رذیله را از بین نبرد نور افکن عقلش نمی‌تواند راه را بر او روشن کند .