شمشیر فرقش را شکافته ، وقتی که فرزندان عبدالمطلب یعنی خویشان و اقربای نزدیک خود را آنجا می‌بیند و در قیافه خشمناک اینها می‌خواند که‌ ممکن است شهادت او و مرگ او سبب شود که آنها به عنوان مسبب و شریک‌ جرم ، خون عده‌ای را بریزند خطاب به آنها می‌فرماید : " « یا بنی‌ عبدالمطلب لا الفینکم تخضون دماء المسلمین خوضا تقولون قتل امیرالمؤمنین‌ قتل امیرالمؤمنین ، الا لا یقتلن بی الا قاتلی ، انظروا اذا انا مت من‌ ضربته هذه فاضربوه ضربة بضربة » " [١] نکند بعد از من در خون مردم‌ وارد شوید و قتل امیرالمؤمنین را شعار خود قرار دهید ، من اگر با این‌ ضربت مردم شما فقط یک ضربت به او بزنید نه بیشتر .
امیرالمؤمنین سیاست و هدفش همان احکام اسلام بود ، در بستر هم که‌ افتاده بود همان سیاست و همان هدف ورد زبانش بود ، به حسنین علیهما السلام می‌فرماید : « اوصیکما و جمیع ولدی و اهلی و من بلغه کتابی بتقوی الله و نظم امرکم‌ و صلاح ذات بینکم فانی سمعت جدکما صلی الله علیه و اله یقول : صلاح ذات‌ البین افضل من عامة الصلوه و الصیام ، الله الله فی الایتام فلا تغبوا افواههم و لا یضیعوا بحضرتکم ، و الله الله فی جیرانکم فانهم وصیة نبیکم‌ مازال یوضی بهم حتی ظننا انه سیورثهم ، و الله الله فی القرآن لا یسبقکم‌ بالعمل به غیرکم ، و الله الله فی »

[١] نهج البلاغه ، نامه . ٤٧