قضاوت درباره اشخاص است نه گفتار . دوم این که خدای متعال حقوق مردم‌ را بر یکدیگر یکطرفی وضع نکرده ، حقوق متبادل است ، هر کس حقی بر عهده‌ اجتماع دارد دینی هم به اجتماع دارد ، تنها ذات اقدس الهی است که بر مخلوقات خود حق دارد و دینی نسبت به آنها ندارد . سوم این که رسیدن به‌ حقوق بدون تعاون و کمک میسر نمی‌شود ، از تک روی و تک اندیشه‌ای کاری‌ ساخته نیست ، هیچ کس ما فوق همکاری و هم فکری با دیگران نیست . همان‌ طوری که هیچ کس مادون همکاری و هم فکری نیست . چهارم : علامت اهل حق‌ این است که از استماع تذکرات اصلاحی و انتقادات صحیح و بجا ابا و امتناعی ندارند ، اولین دلیل صدق و کذب کسی که مدعی است اهل حق است و روی مرز حق رفتار می‌کند یا نمی‌کند این است که گوشش آماده شنیدن انتقاد و اعتراض باشد [ یا نباشد ] ، هیچ فردی از افراد نیست که در سطح بالاتر از اعتراض و انتقاد قرار گرفته باشد . این بود قسمتی از کلام امیرالمؤمنین علیه السلام پیشوای اهل حق [ درباره‌ حق ] و درباره عدالت که مبنایش محفوظ ماندن حقوق است . والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته