بچه و زن او و دیگران ضرر می‌رسد . باید عین این ضرر به شخص قاتل برسد . فرضا چند سال عین عذاب افرادی را که از این قتل عمد می‌کشند ، آن شخص‌ قاتل هم بکشد ، ولی خلود در آتش تساوی نیست . یا اگر من به یک نفر ده‌ هزار تومان پول دادم ، به موجب آن آیه باید خداوند صد هزار تومان به من‌ بدهد و صد هزار تومان محدود است . اگر کسی در این دنیا مثلا چهل سال خوبی‌ کرده ، حداکثر این است که باید در آن عالم چهار صد سال به او خوبی کنند و اگر چهل سال بدی کرده ، باید در آنجا چهل سال به او بدی کنند ، اما چرا این طور نیست ؟ سؤال دیگر : همان طور که فرمودید در قرآن نسبت به سه‌ مرحله مرگ ، برزخ و قیامت بحث شده است . اگر عالم برزخ توام با احساس درد و لذت است ، چرا در قرآن از این عامل در جهت انذار و ترساندن مردم استفاده نشده و اگر استفاده شده یکهزارم استفاده‌ای که از عقاب و ثواب آخرت شده ، در این جهت نشده است ؟ استاد : اولا این را خودتان قبول دارید و شاید یک منطقی است که خودتان‌ آن را همیشه به کار می‌برید که اگر ما یک واقعیتی را از قرآن استنباط کردیم ، بعد اینکه چرا چنین یا چنان شده به استنباط ما صدمه نمی‌زند ، به‌ این معنا که اگر ما از آیات قرآن همان طوری که خودتان هم تقریبا قبول‌ کردید ( لا اقل در یک آیه ) و آیات زیادی هم هست استنباط کردیم که‌ واقعا در فاصله مردن و قیامت حیات و زندگی هست ، ولو اینکه در هیچ جای‌ قرآن از این عامل به عنوان یک عامل تربیتی و انذاری استفاده نشده باشد ، به این استنباط ما صدمه نمی‌زند ، و قرآن این را گفته است ، حداکثر این‌ است که بگوییم چرا قرآن از این عامل استفاده نکرده است . اگر ما نتوانستیم آن مطلب را توجیه کنیم که چرا قرآن از این عامل به عنوان یک‌ عامل انذاری و تربیتی استفاده نکرده و از نظر ما بهتر می‌شد استفاده کرد ، این سبب نمی‌شود و خودتان هم به ما اجازه نمی‌دهید که ما از آن آیات دست‌ برداریم چون این " چرا " را نتوانستیم جواب دهیم . گذشته از این ، قرآن این کار را کرده است . چطور این کار را نکرده ؟ اولا همان آیه " « و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء " که از عاملی به این نزدیکی منتها به صورت تبشیر [ استفاده کرده است‌ ] . برای تشویق به جهاد و شهادت هیچ چیزی بهتر از این نیست که اینها مردنشان همان و در آغوش نعمت و سعادت رفتن همان باشد : " « و لا تحسبن‌ الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا »" در فکر مسلمین هم همین بود ، نه‌ اینکه حالا ما شهید می‌شویم ، بعد از میلیونها سال ، میلیاردها سال ، نمی‌دانیم کی ، آیا ما