پیچی از پیچهای خلقت ، آنجا که عالم بیجان می‌خواسته به عالم جاندار تبدیل شود ، آنجا که در عالم جاندار انسان می‌خواسته پیدا شود ، قرآن به‌ اینجاها که می‌رسد از مسأله‌ای به نام " وحی " یا " روح " یا " کلمه‌ " ، به یک نامی از اینها یاد می‌کند ، یعنی هر جا که یک تنوع اثری و یک اثر جدید پیدا شده است ، قرآن آن را معلول یک نفخه الهی می‌داند که‌ از طرف خدا یک نفخه‌ای شده است ، یک چیزی به دنیا و عالم داده شده که‌ یک امر جدید به وجود آمده است .
عمده درباره انسان است . ایشان درباره انسان معتقدند که انسان را هم‌ همان چیزی انسان کرده است که قرآن از آن تعبیر می‌کند : " « و نفخت فیه‌ من روحی »" [١] یعنی در آن مرحله‌ای که انسان می‌خواسته انسان شود ، در همان جا که امروز می‌گویند یک جهشی صورت گرفته است ، این جهش یک چنین‌ تحولی است که قرآن از آن تعبیر به نفخه الهی می‌کند . یک چیزی بالاخره در انسان پیدا شده که در غیر انسان نیست . آن چیز منشأ یک آثاری است .
کانونش کجاست ؟ می‌گویند نمی‌دانیم کجاست و بلکه اصلا محل ندارد ، جا ندارد ، هیچ جای بدن را نمی‌توانیم بگوییم جای اوست . دل جای اوست ؟ نه‌ . مغز و اعصاب جای اوست ؟ نه . تصریح می‌کنند که جا ندارد ولی من عند الله است . قرآن می‌خواهد بگوید این طور چیزها از نزد خدا آمده ، اینجا نبوده ، یعنی انسان را که انسان کردند ، با این موادی که در عالم بود نمی‌شد انسان را انسان کرد ، در شرایط تحولی و تکاملی این عالم ، حیوان‌ رسید به جایی که یک چیزی از نزد خدا بر او اضافه شد تا انسان انسان شد .
این خلاصه حرف ایشان است که می‌گویند [ یک چیزی ] از بالا سرازیر شد ، به‌ تعبیر خودشان از بی‌نهایت بزرگ به این بی‌نهایت کوچک سرازیر شد ، من‌ عندالله است . پس یک چیزی به نام نفخه الهی من عندالله بر انسان اضافه‌ شده است . البته مقصود تنها انسان اول نیست . ایشان هم قبول دارند در همه انسانها [ این طور است ] ، چون قرآن هم اختصاص به انسان اول نمی‌دهد ، به همه انسانها تعمیم می‌دهد ، و تصریح می‌کنند که این شی‌ء جا ندارد و لزومی هم ندارد ما برایش جا معین کنیم ، و چون می‌گویند غیر از عنصر ماده‌ و انرژی است ، پس اگر بگوییم بعد دارد یا ندارد ؟ می‌گویند ندارد ، چون‌ اگر داشته باشد ، می‌شود ماده ، و به دلیل اینکه جا ندارد بعد هم ندارد .
این خیلی روشن است و ایشان هم نمی‌خواهند

[١] حجر / . ٢٩