مسأله دیگر که باز می‌گویند در انسان غیرمتناهی است ، مسأله آرزو است‌ . این هم البته یک مسأله جالبی است . می‌گویند آرزوی انسان هم غیرمتناهی‌ است . ما الان یک سلسله آرزوها داریم و هر کس یک سلسله آرزوها دارد . آیا آرزوهای کسی به این حالت است که اگر چیزی را که آرزو می‌کند به او بدهیم ، یکمرتبه فاقد آرزو می‌شود و دیگر هیچ آرزویی ندارد ؟ مثل اینکه‌ معمولا افراد می‌گویند : من یک آرزو دارم ، اگر خدا همان را بدهد دیگر از خدا چیزی نمی‌خواهم . ممکن است یک کسی چون قرارداد کرده ، از خدا چیزی‌ نخواهد اما دلش می‌خواهد . امکان ندارد که انسان دل خودش را به آنچه‌ دارد قانع کند ، همیشه هر چه داشته باشد ، باز یک چیز دیگری غیر از آنچه‌ که دارد می‌خواهد . این کسی که الان یک مقدار آرزویش محدود است ، شرایط فعلی ایجاب می‌کند که آرزویش محدود باشد ، چون یک امر نامحدود به نظرش‌ معقول نمی‌رسد و عملی نیست ، فکرش را هم نمی‌کند ولی دو قدم که جلوتر رفت و این را داشت ، فورا به فکر یک مطلوب و آرزوی جدید می‌افتد . این‌ حالت در انسان هست . آرزو از مختصات انسان است . حیوان به این شکل‌ آرزو ندارد ، چون آن پرش قوه عقلی و قوه خیالی و آن دوربینی را ندارد . این مسأله هم بالاخره برای انسان هست که آیا ظرفیت آرزویی انسان محدود است یا نامحدود ؟ در اینجا فرض شده است که ظرفیت آرزویی انسان‌ نامحدود است و مثل اینکه مطلب از همین قرار هم هست : ظرفیت آرزویی‌ نامحدود است . انسان به هر چه که برسد ، باز یک چیز دیگری را پشت سر آن می‌خواهد . اینکه سعدی می‌گوید :

هفت اقلیم ار بگیرد پادشاه

همچنان در بند اقلیمی دگر

که مسأله حرص را گفته ، البته این یک مجراست که مجرای غلط آرزوی‌ انسان است و الا هر کسی به هر اقلیمی رو بیاورد لازم نیست اقلیم سیادت و سلطنت و حکومت بخواهد باشد همین طور است ، فرض کنید انسان به اقلیم‌ ثروت هم که رو بیاورد ، همین طور دربند جمع کردن ثروت دیگری است . انسان به هر اقلیمی رو بیاورد و