آرزو در انسان واقعا وجود دارد ، غیر از خدا هیچ چیز نیست . محیی الدین‌ عربی جمله‌ای دارد ، می‌گوید : " ما احب احد غیر خالقه " هیچ کس غیر از خالق خودش را در عمق باطنش دوست ندارد [١] " و لکنه تعالی احتجب‌ تحت زینب و سعاد " لکن خداوند تبارک و تعالی خودش را در زیر پرده‌ این زن و آن زن پنهان کرده است . مقصود محبوبهای انسان است که ادبیات‌ ما از این مطلب پر است . حافظ می‌گوید : روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست منت خاک درت بر بصری‌ نیست که نیست

ناظر روی تو صاحبنظرانند آری

سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست

یا سعدی می‌گوید : به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست عاشقم بر همه عالم که همه‌ عالم از اوست نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل آنچه در سر سویدای بنی‌آدم از اوست آنچه که در سر سویدای بنی‌آدم می‌دانند همین است که او جز با خدای خودش‌ با هیچ جا پیوند واقعی ندارد ، با هر چه پیوند داشته باشد پیوندی است‌ موقتی و مجازی ، و روزی این پیوند را خواهد برید .
این مقوله که بحث می‌کردیم ، در اینجا تمام شد . بعد ایشان مسائل دیگری‌ طرح کرده‌اند که آنها هم مسائل قابل توجهی است ولی ما زمانی در بحث " نبوت " درباره آنها بحث کرده‌ایم و آن اینکه باز در انسان یک جریانها و حوادث فوق العاده‌ای هست که این حوادث هم از نظر مادی به تعبیر ما قابل توجیه نیست . مسأله رؤیاها را ذکر کرده‌اند ( رؤیاهایی که هیچ با این حسابهای مادی جور در نمی‌آید ) ، مسأله روشن بینی‌ها را ذکر کرده‌اند ، تله پاتی را ذکر کرده‌اند ، دوربینی‌ها را ذکر کرده‌اند و

[١] دوستی به آن حالت خاص انسانی می‌گویند . عرض کردم [ که دوستی ] غیر از غریزه شهوانی و غیر از شهوت است . قرآن هم حب را با شهوت دوتا می‌گیرد : " زین للناس حب الشهوات »" ( آل عمران / ١٤ ) .