معاد
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص

معاد - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٢

سال پیش این شبهه را طرح کرده‌اند . همین هم که الان گفتم همان بود ، چیز دیگری نبود ، تعبیر دیگری از آن مطلب بود . این را طرح کرده‌اند ، حالا که‌ طرح کرده‌اند م ا بگوییم آرامش خیال خودمان را بهم نزنیم ؟ ! جواب ندهیم‌ ؟ ! نمی‌دانم ، اگر می‌گویید نگویید ، نمی‌گوییم ولی اگر در اینجا نگوییم ، در جای دیگر از ما می‌پرسند . و اما آن مسأله که فرمودید ، راست است ، خوب است که ما اول آیات‌ قرآن را در این زمینه بخوانیم ، بعد ببینیم از همه این آیات یک فکر ساده‌ای می‌فهمیم ؟ حالا می‌خواهد اشکال داشته باشد ، می‌خواهد اشکال نداشته‌ باشد . اول ما ببینیم که این طور است یا نه ، خود آیات قرآن از نظر مفهوم برای ما سؤال به وجود می‌آورد ؟ اگر دیدیم آیات قرآن خودش یک‌ مطلب ساده‌ای را دارد می‌گوید ، این را به صورت یک امری که قرآن گفته‌ طرح می‌کنیم ، بعد می‌رویم سراغ اشکالاتش ، اشکالاتش را توانستیم جواب‌ بدهیم جواب می‌دهیم ، نتوانستیم می‌گوییم چیزی که پیغمبر گفته ما قبول‌ می‌کنیم . مگر همه اشکالات را ما باید حل کنیم ؟ بعد خواهند آمد و اشکالات‌ را حل خواهند کرد . اما عمده مطلب این است که مسأله معاد فی حد ذاته ، در واقعیت خودش‌ یک مسأله‌ای بوده که نمی‌توانسته به آن سادگی بیان شود . این مسأله به‌ تعبیری البته تشبیه است نظیر این است که بچه‌ای که در رحم است و با نظام خاص زندگی رحمی دارد زندگی می‌کند ، نه چشمش باز است جایی را ببیند ، نه با گوشش چیزی را می‌شنود ، نه از راه دهان تغذی می‌کند ، نه‌ تنفس می‌کند ، بخواهند درباره زندگی بعد از تولد با او صحبت کنند . با آن معلوماتی که او در زندگی جنینی دارد ، امکان ندارد بتواند آنچه را که‌ در زندگی بعد از تولد است به حقیقت دریافت کند . پس ناچار با او یک‌ مقدار هم با زبان خودش صحبت شده است . از کجا می‌گوییم با زبان خودش‌ صحبت شده ؟ به قرینه بعضی حرفهای دیگری که هست . این چیزها بوده که تصورها را درباره معاد متفاوت کرده و هر کسی در حد خودش [ تصوری از این مسأله دارد ] . این مثل خود مسأله خداست . همه‌ معتقد به خدا هستند ولی اگر کسی محتواهای این افکار را بیرون بریزد ، می‌بیند از زمین تا آسمان متفاوت است . همه می‌گویند خدا ، به حسب ذوق و غریزه فطری هم خدا را عبادت می‌کنند ، در عمق دلشان هم خدا را عبادت‌ می‌کنند ، ولی او خدا را یک شکل داده و یک تصویر دارد ، آن یکی تصویر دیگری و . . . به طوری که او خدای این را قبول ندارد ، این خدای‌